Terwijl ik het debuut van Johan Harstad lees, moet ik denken aan de periode in mijn leven waarin ik niet functioneerde. Ik functioneerde toen niet op mijn werk, en daarom ook niet in wat niet werk was. 

Net in die periode kwam ik wegens datzelfde werk terecht in de kelders van De Vooruit in Gent, waar onderaan op de onderste trap groot stond geverfd:

Niet functioneren is geen schande

Het kan jaren en pagina’s duren voor je dat inzicht toelaat; voor je - in mijn geval - daarna de verwachtingen van anderen grotendeels kunt afleggen om er niet meer in te verdwalen. Soms leer je dat alleen door uit elkaar te vallen. En je moet geluk hebben dat de mensen in je omgeving de stukken met je willen oprapen om ze opnieuw te leggen.