Op een koude, grijze ochtend bracht ik de zonen naar op de opvang van hun school. Ze keken er niet naar uit. Hamsa, de enige man die er werkte, zou er niet meer zijn omdat hij op een andere plek aan de slag was gedaan.

Fietsen geparkeerd, jassen, mutsen en handschoenen uit. Verloren keken ze naar de lege sporthal, geen idee van hoe ze deze voormiddag zouden doorkomen. Tot Hamsa in de deuropening verscheen, breed glimlachend. 'Ik had toch beloofd dat ik nog een keer zou langskomen?'

Beiden riepen ze zijn naam. De jongste rende op hem af en vloog hem in de armen en liet hem niet los, de oudste gaf hem een coole high-five, breed glimlachend.

We kunnen zoveel leren van kinderen.